Wadiyarlar burada yaşadı ve krallıklarını buradan yönetti. Bugün görülen yapı, önceki sarayın yangında harap olmasının ardından genç IV. Krishnaraja Wodeyar için 1897 ile 1912 arasında inşa edildi; tasarımı İngiliz mimarlar Henry Irwin ve Edwin Wolleston Fritchley'ye mal edilir. Hint-Sarazen üslubunda Hint-İslam, Racput, Hoysala ve Gotik ögeleri harmanlar. Ad Sanskritçeden gelir: “anne” anlamındaki Ambā, tanrıça Durga'nın bir unvanıdır; vilāsa ise keyif konutu demektir.

Alanda 14. yüzyıldan beri bir kale vardı ve saraylar burada defalarca yıkılıp yeniden yapıldı. Tipu Sultan 1793'te taşlarını yeni bir kalede kullanmak için sarayı yıktırdı; 1799'da onun ölümünden sonra İngilizler, o sırada beş yaşında bir çocuk olan III. Krishnaraja Wodeyar'ı tahta çıkardı ve sarayı çoğunlukla ahşaptan yeniden yaptı; o tarihten itibaren Mysore krallığın başkenti oldu. 20 Şubat 1897'de, bir kraliyet düğününün hemen ardından, yangın bu yapının kuzey kesimini sardı ve tören salonunu, silah deposunu, Sanskritçe kütüphaneyi ve müzik odasını yok etti. Naibe Kempananjammanni Devi, aileyi yakındaki Jaganmohan Sarayı'na taşıdı ve pek az yeri yanabilecek şekilde, çoğunlukla taş, tuğla ve demirden yeni bir saray yapılmasını emretti. 1920'lerde yoga öğretmeni Tirumalai Krishnamacharya sarayda ders verdi; öğrencileri arasında K. Pattabhi Jois ve B. K. S. Iyengar da vardı. 26 Ocak 1950'de Jayachamarajendra Wadiyar, sarayın Durbar Salonu'nda krallığı Hindistan Cumhuriyeti'ne devreden bir bildiri okudu.

Saray üç katlıdır; kırmızı ve gri-yeşil granitten yapılmış olup yaklaşık 75 metre uzunluğunda ve 48 metre genişliğindedir. Beş katlı orta kulesi yaldızlı kubbeyi taşır; kubbenin tepesinde bir alem değil, Racastan saraylarının üslubunda küçük bir chhatri bulunur. Her iki uçta pembe mermer kubbeli, beş katlı kare kuleler durur. Cephenin büyük orta kemerinin üzerinde, zenginlik tanrıçası Lakşmi'nin bir biçimi olan Gajalakshmi'nin heykeli yer alır. Ana girişteki yürüyüş yolunu, bir İngiliz heykeltıraşın 1909'da yaptığı bronz panterler süsler.

Dövme demirden “fil kapısı” Ane Bagilu'dan geçince, bir zamanlar Dasara sırasında güreş müsabakalarında kullanılan bir avlu, düğün salonuna götürür: Glasgow'da Walter MacFarlane & Co. tarafından yapılmış dökme demir sütunlara oturan vitray bir kubbenin altında, duvarlarında Dasara ritüellerini gösteren yağlıboya tablolar asılı sekizgen bir köşk. Birinci katta, kralın konuklarını kabul ettiği iki tören salonu bulunur. Halka açık, 47 metre uzunluğundaki Divan-ı Am'da oyma granit sütun dizileri, Hindu tanrılarıyla boyanmış tavanlar ve ressam Raja Ravi Varma'nın eserleri vardır; özel Divan-ı Has'ta ise oyma tik kapılar ve pietra dura kakmalı mermer zeminler bulunur. Girişin yakınındaki Bebek Köşkü, yani gombe thotti, Navaratri'de kullanılan bebek ve tahtırevanları, Dasara şenliklerinde tanrıça Chamundeshwari'nin heykelini taşıyan 750 kilogramlık yaldızlı ahşap oturak Altın Hevdah ile birlikte sergiler.

Komplekste iki müze vardır. Mysore Palace Board'un yönettiği kamu müzesi, ziyaretçileri tören salonları ve düğün salonuyla ana yapının iki üst katında gezdirir. Özel mülkiyetteki Konut Müzesi, 19. yüzyılın başından kalma ve 1897 yangınından büyük ölçüde kurtulmuş eski arka kanatta yer alır; tablolar, oyuncaklar ve müzik aletlerinin yanı sıra, aralarında Tipu Sultan'a, Haydar Ali'ye ve I. Kanthirava Narasaraja'ya ait kılıçların da bulunduğu 725 silah ve askerî teçhizattan oluşan bir silah koleksiyonu sergiler. Hanedanın törensel başkanı Yaduveer Krishnadatta Chamaraja Wadiyar'ın yaşam alanı ana saraydadır.

Sarayı, Wadiyar hükümdarlarının 16. ile 20. yüzyıllar arasında yaptırdığı bahçeler ve Hindu tapınakları çevreler; tapınaklar alışılmadık biçimde doğuya değil saraya bakar. Grubun en eskilerinden Lakshmiramana Tapınağı, 1799'da III. Krishnaraja Wadiyar'ın taç giyme törenine sahne olmuştur ve 1851'de eklenen beş katlı bir gopuramı vardır. Güney kapısının yakınındaki Varahaswami Tapınağı oyma sütunları, kapıları ve Ramayana ile Mahabharata'dan sahneler içeren duvar resimleriyle bilinir; 1829 tarihli Prasanna Krishnaswami Tapınağı'nda ise boyalı, sütunlu bir salon ve elinde bir topak tereyağıyla emekleyen çocuk Krişna'nın bir heykeli bulunur. 1951 tarihli Bhuvaneshwari Tapınağı ile 1953 tarihli Gayatri Tapınağı en yenileridir. Navaratri'nin dokuz gecesi boyunca saray, kapılar ve tapınaklar yaklaşık 100.000 ampulle aydınlatılır; festival, bir düzine filin Chamundeshwari'nin heykelini Balarama kapısından Bannimantap Tören Alanı'na taşıdığı Jamboo Savari ile sona erer.