Onu 1799'da, Jaipur'u kuran hükümdar Mihrace Sawai Jai Singh'in torunu Mihrace Sawai Pratap Singh yaptırdı. Mimarı Lal Chand Ustad'dır; ad Farsçadan gelir ve yalnızca “rüzgâr sarayı” anlamına gelir. Yapı çok daha büyük bir saray kompleksine aittir ve kadınlar bölümü zenana'ya kadar uzanır.
Jharokha olarak bilinen kafesli pencerelerin iki işlevi vardı. Saraylı kadınların aşağıdaki sokakta gündelik hayatı ve bayram alaylarını görünmeden izlemesini sağlıyor, bir de esintiyi yakalıyorlardı: küçük açıklıklardan çekilen hava, odaların ortasına yerleştirilmiş çeşmelerin de yardımıyla, yaz sıcağında odaları serin tutuyordu. Çoğu kişinin yoldan fotoğrafladığı yüz aslında sarayın ön cephesi değil, arka yüzüdür.
Yapı yaklaşık 15 metre yüksekliğinde basamaklı bir piramit biçimindedir. Üst üç katı yalnızca bir oda derinliğindedir; alttaki iki katın her biri bir avluya açılır. Sokak tarafında her bölmede minik pencereler, oyma kumtaşı kafesler, alemler ve küçük kubbeler bulunur; böylece cephe yarım sekizgen çıkmalardan oluşan bir kütle gibi görünür; jharokhaların bazıları ahşaptır. Süsleme iki geleneği harmanlar: Racput kubbeli baldakenleri, yivli sütunları, lotus ve çiçek motiflerinin yanında Babür tarzı kemerler ve taş kakma telkâri. Pembe-kırmızı taşı, kentin öteki anıtlarıyla ve Jaipur'a verilen “Pembe Şehir” adıyla uyumludur.
Şehir Sarayı tarafından bir imparatorluk kapısı, üç yanı iki katlı yapılarla çevrili, doğu yanını Hawa Mahal'in kendisinin kapattığı geniş bir avluya açılır; bu avluda bir arkeoloji müzesi bulunur. Yapının iç yüzü buna kıyasla sadedir: en üst kata kadar yükselen bir dizi sütunlu oda ve koridor; en üst iki kata yalnızca rampalarla çıkılabilir. Bazı odalarda renkli cam paneller, güneş içeri vurduğunda duvarlara bir renk yelpazesi yansıtır. Sarayın arka tarafından hem Jantar Mantar'daki Samrat Yantra'nın eğimli duvarı hem de yüksek Isarlat kulesi görülür. Anıtın bakımını Racastan eyaletinin arkeoloji dairesi üstlenir.




