Ana cephesi Avenida Juárez'e bakar. Binayı, ofisleri de burada bulunan federal Instituto Nacional de Bellas Artes yönetir.

Binanın 1910'daki bağımsızlığın yüzüncü yılına yetişmesi planlanmıştı. Eski Ulusal Tiyatro 1901'de yıkıldı, Porfirio Díaz 1904'te temel taşını koydu ve İtalyan mimar Adamo Boari çelik iskeletli görkemli bir opera binası tasarladı. Ağır yapı yumuşak zemine gömülmeye başladı; Meksika Devrimi'ne giden çalkantılar da 1913'e gelindiğinde çalışmaları durdurdu ve geriye yalnızca bir kabuk kaldı; Boari İtalya'ya döndü. İnşaat 1932'de, iç mekânı daha yeni Art Deco üslubunda yeniden düzenleyen Federico Mariscal yönetiminde yeniden başladı ve saray 29 Kasım 1934'te açıldı. Çalışmaların başladığı günden bu yana yapı dört metre kadar zemine gömüldü.

İki mimar binaya iki ayrı yüz bıraktı. Dışarıda Boari'nin Art Nouveau ve Neoklasik kabuğu, bej mermer bir kaidenin üzerinde Carrara ve Guerrero'dan gelen beyaz mermer kullanır; giriş kapısında Leonardo Bistolfi'nin "Uyum" temalı bir heykel grubu, meydanda da Agustí Querol Subirats'ın Zócalo'dan buraya taşınan dört Pegasus heykeli vardır. İçeride Mariscal'ın Art Deco ana salonu, Géza Maróti'nin Apollon'u ve müzleri gösteren cam ve demirden çatısının altında yükselir; üç üst kattaki balkonların hepsi aşağıdan görülebilir. Onu farklı kılan, Hispanik öncesi dokunuşlardır: pencere kemerlerinin üzerinde yılan başları ve ışık panolarında Maya yağmur tanrısı Chaac'ın maskeleri.

Duvar resimleri üst katlardadır. Rufino Tamayo'nun 1950'lerin başından iki eseri, Bugünün Meksikası ve Ulusun Doğuşu, mestizo kimliğinin oluşumunu işler. Diego Rivera'nın Evrenin Hâkimi İnsan adlı eseri, 1933'te New York'taki Rockefeller Center için ısmarlanan ve Lenin portresi Rockefeller ailesinin hoşuna gitmeyince bitirilmeden yok edilen duvar resminin 1934'te yeniden yapılmış hâlidir. Yakında Rivera'nın dört bölümlük Meksika Yaşamının Karnavalı, David Alfaro Siqueiros'un üç bölümlük Yeni Demokrasi, José Clemente Orozco'nun Katarsis ve Jorge González Camarena'nın Kurtuluş adlı eserleri ile Roberto Montenegro ve Manuel Rodríguez Lozano'nun çalışmaları bulunur.

1.590 kişilik tiyatroya, iki halkın su tanrılarının, Aztekler için Tlaloc'un ve Mayalar için Chaac'ın bronz maskelerinin önünden geçilerek girilir. Sahne perdesi, New York'ta Tiffany's tarafından yapılmış, yaklaşık bir milyon parça yanardöner camdan oluşan ve 24 ton ağırlığındaki katlanır bir panodur; Dr. Atl'ın çalışmasına dayanan tasarımı, Popocatépetl ve Iztaccíhuatl yanardağlarını bir Meksika manzarasının ortasına yerleştirir. Ballet Folklórico de México burada sahneye çıkar; Maria Callas da 1950'de bu sahnede Norma ile ilk kez sahneye çıktı. Cam çatının altındaki en üst katı, Adamo Boari ve Luis Barragán dahil Meksikalı mimarların çalışmalarına ait maketler, çizimler ve fotoğraflarla Museo Nacional de Arquitectura kaplar.

Saray aynı zamanda Meksika'nın sanatçılarını uğurladığı yerdir: 1949'da Orozco ile başlayarak, daha sonra Siqueiros, Cantinflas ve Gabriel García Márquez de dahil olmak üzere sanat dünyasından onlarca isim burada halkın saygı ziyaretine açık olarak yatırıldı.