Aynı çatı altında rektörün konutu, Küçük Konsey ve devlet idaresinin yanı sıra bir cephanelik, bir barut deposu, bir karakol ve bir hapishane bulunuyordu. Saray 1872'den bu yana Dubrovnik Müzesi'nin Tarih Bölümü'ne ev sahipliği yapıyor.
Yapının görünümü, art arda gelen felaketlerin ve yeniden inşaların izini taşıyor. Bu alandaki erken Orta Çağ'dan kalma savunma yapısı 1435'te yandı; Cumhuriyet de yeni bir Gotik saray inşa etmesi için şehrin su kemerini yapan Napolili Onofrio della Cava'yı tuttu. Sarayın oyma süslemeleri Milanolu Pietro di Martino'nun eseridir. 1463'te depolanan barutun patlaması sarayı ağır hasara uğrattı; onarım için Floransalı Michelozzo'ya başvuruldu, ancak tasarımı Rönesans'a fazla yaslandığı için 1464'te reddedildi. Başka ustalar işi sürdürdü ve 1467'den itibaren revak başlıkları Rönesans tarzında yeniden işlendi; bu işi büyük olasılıkla Floransa'dan gelen Salvi di Michele yaptı.
Depremler 1520'de ve 1667'de yeniden vurdu; ardından yapılan onarımlar Barok üsluptaydı ve avluya bir merdiven ile bir çan eklendi. Sonuçta tek bir yapıda Gotik, Rönesans ve Barok öğeler bir arada duruyor. 1638'de Senato, servetini Dubrovnik'e bırakan Lopudlu varlıklı armatör Miho Pracat için Recanatili Pietro Giacometti'nin yaptığı bir anıtı saraya yerleştirdi.




