Bu konumu ona “Dubrovnik'in Cebelitarık'ı” lakabını kazandırdı; bugün kale olduğu kadar tiyatro olarak da kullanılıyor.
Ragusa Kroniklerinde anlatılan hikâyeye göre 11. yüzyılın başında Venedik tam bu noktaya kendi kalesini kurmayı planlıyordu; bu kale Dubrovnik'i Venedik denetimi altında tutacaktı. Şehir halkı davranıp yalnızca üç ayda bir kale yükseltti; inşaat malzemesi yüklü Venedik gemileri geldiğinde de geri gönderildi. Kale yüzyıllar boyunca defalarca yeniden inşa edildi; ondan ilk yazılı söz 1301'den, konseyin kale komutanı için oylama yaptığı yıldan kalmadır.
Kale üçgen planlıdır ve üç teras hâlinde yükselir. Duvarları dikkat çekecek ölçüde eşitsizdir: Dışa bakan yüzlerde kalınlıkları 12 metreyi bulurken şehre dönük duvar yalnızca 60 santimetredir. İçeri iki asma köprüden girilir; kapının üstünde, özgürlüğün dünyanın bütün altınına bile satılamayacağı anlamına gelen Non Bene Pro Toto Libertas Venditur Auro düsturu kazınmıştır.
Kalenin sahne olarak kullanılması tarihinin geç bir döneminde başladı, ancak surları içinde sahnelenen Shakespeare'in Hamlet'i Dubrovnik Yaz Festivali'nin simgesi hâline geldi.




