Hırvatistan şatoyu, çevresindeki yapıları, orman parkını ve gölü bir bütün olarak ulusal öneme sahip kültür varlığı diye koruyor. İçeride 1953'te açılmış bir müze var; kalıcı koleksiyonları burada yüzyıllar boyu yaşamış Drašković kontlarının hikâyesini anlatıyor.
Çekirdeği 13. yüzyıla uzanır: O dönemde burada, kuzeybatı Hırvatistan'ın savunmasının parçası olarak Ptuj'dan Bednja vadisine giden yolu gözetlemek için küçük bir Romanesk gözetleme kalesi yapıldı. Trakošćan adı yazılı kaynaklarda ilk kez 1334'te geçer. İlk sahipleri bilinmiyor. 14. yüzyılın sonunda Celje kontlarına aitti; bu soy tükenince aralarında Jan Vitovac, Ivaniš Korvin ve Gyulay ailesinin de bulunduğu birkaç el değiştirdi. 1584'te Kral Maximilian'ın Juraj Drašković'e yaptığı bağışla şato sonunda Drašković ailesinin mülkü oldu.
Şato yüzyıllar boyunca her şeyden önce bir kaleydi ve yapım tarihi de bunu gösteriyor. En eski bölüm bir konut bloğu, küçük tahkimli bir avlu ve yüksek, kalın bir kuledir. Ateşli silahlar geliştikçe ve Türk akınları tehlikeli hâle geldikçe ortaya çıkan batı kulesinin, bir arma ve yazıtın gösterdiğine göre, ailenin ikinci kuşağından II. Ivan ile Petar'ın eseri olduğu anlaşılıyor. Şatonun bilinen en eski resmi olan 1668 tarihli Büyük Soy Ağacı'nda yapı zaten üç katlı görünüyor; 18. yüzyılda tepenin eteğinde ek binalar ve Bednja üzerinde bir taş köprü yapıldı.
18. yüzyılın ikinci yarısında Hrvatsko Zagorje'de malikâneler moda olunca aile Trakošćan'dan ayrıldı ve şato harabeye döndü. İlgi 19. yüzyılın ortasında Romantik bir anlayışla geri geldi: Şato neo-Gotik üslupta yeniden inşa edildi, yaklaşık beş yüz yıllık kale dönemi sona erdi ve yapı bir konuta dönüştü. Bu işin parasını karşılamak için Kont Drašković, Klenovnik Şatosu'nu sattı. Arazi, Franz Risig'in planlarına göre İngiliz modelinde Romantik bir gezinti bahçesi olarak düzenlendi; bir baraj da vadiyi, bugün şatoyu yansıtan göle dönüştürdü. Aile daha sonra girişin üstüne kuzey kulesini ve güneybatı yakasına tonozlu bir teras ekledi.
Drašković ailesi, Avusturya'ya gitmek zorunda kaldıkları 1944'e kadar zaman zaman şatoda kaldı; şato kısa süre sonra devletleştirildi ve bugün Hırvatistan Cumhuriyeti'ne ait. Ziyaretçiler şatonun odalarını gezip ardından gölün, çayırların ve ağaç ve çalı kümelerinin tek bir bahçe olarak birlikte işleyecek biçimde tasarlandığı peyzaj parkında yürüyebilir.




