Burada tahminen 40.000 ile 70.000 kişinin kalıntıları yatar ve bunların çoğu şapelin döşeme ve süslemelerine dönüştürülmüştür. Kilise bir zamanlar bir Sistersiyen manastırı olan Sedlec Manastırı'na aitti; kemiklik de manastırın mezarlığının tarihinden doğdu.

Bu tarih, Bohemya Kralı II. Ottokar'ın Sedlec başrahibi Henry'yi Kutsal Topraklar'a gönderdiği 1278'de başlar. Henry Golgota'dan alınmış biraz toprakla döndü ve onu manastır mezarlığına serpti; o andan itibaren Orta Avrupa'nın dört bir yanından insanlar buraya gömülmeyi diledi. 14. yüzyılın ortasındaki Kara Ölüm ve 15. yüzyılın başlarındaki Hus Savaşları mezarlığı binlerce yeni mezarla doldurdu ve mezarlığın büyük ölçüde genişletilmesi gerekti.

1400 dolaylarında mezarlığın ortasına Gotik bir kilise yapıldı: tonozlu bir üst kat, inşaat sırasında kazılarak çıkarılan ya da yeni gömüler için yer açmak üzere boşaltılan toplu mezarlardaki kemikleri barındırmak için tasarlanmış alt şapelin üzerinde yükseliyordu. Efsaneye göre 1511'den sonra tarikatın yarı kör bir keşişine iskeletleri mezardan çıkarıp kemikleri şapele istifleme görevi verildi. 1703–1710 arasında Jan Santini Aichel, dışa doğru eğilmeye başlayan ön duvarı desteklemek için yeni bir giriş tasarladı ve üst şapel Çek Barok üslubunda yeniden yapıldı.

Bugün görülen düzen, Schwarzenberg ailesinin kemik yığınlarına bir düzen getirmesi için 1870'te işe aldığı ahşap oymacısı František Rint'in eseridir. Şapelin dört köşesini çan biçiminde büyük kemik yığınları doldurur. Nefin ortasından, insan vücudundaki her kemiği en az bir kez içeren bir avize sarkar; tonoz boyunca ise kafatasından çelenkler asılıdır. Sunağın iki yanında ayaklar ve monstranslar durur, Schwarzenberg ailesinin arması kemikten işlenmiştir; Rint de girişin yakınında, duvara yine kemikten imzasını atmıştır.