Bir podyum üzerine oturan tapınağın giriş revakında dört Korint sütunu yan yana dizilir; yaklaşık 8 m genişliğinde, 17,3 m uzunluğunda ve 14 m yüksekliğindedir. Zengin oymalı frizi, Fransa'nın Nîmes kentindeki biraz daha büyük ve daha geç tarihli Maison Carrée'ninkine benzer.
Tapınak üç tapınaktan oluşan bir grubun parçasıydı. Günümüze ulaşmamış daha büyük bir orta tapınağın solunda dururdu; sağında ise ona eş bir Diana tapınağı vardı. Diana tapınağının arka duvarı 1296'da Belediye Sarayı'na katıldığı için bütünüyle hâlâ görülebiliyor. Bizans yönetimi altında Augustus Tapınağı kiliseye dönüştürüldü; ayakta kalmasının nedeni budur. Sonraları tahıl deposu olarak kullanıldı. 16. yüzyılda Andrea Palladio, klasik mimari üzerine etkili kitabı I quattro libri dell'architettura'da tapınağı anlattı; 19. yüzyılın sonlarında ise Pula pazarının köşesinde, evlerin arasında yarı gizli duruyordu.
Ziyaretçiler arşitravda sıra sıra küçük delikler seçebilir: İthaf yazısı bir zamanlar taşa çivilenmiş bronz harflerle yazılmıştı ve bugün yalnızca bu harflerin tutturulduğu delikler kaldı. Yazıt, Roma'nın kişileştirilmesi olan tanrıça Roma'yı imparatorla birlikte onurlandıran standart Augustus dönemi kalıbını izliyordu ve Augustus'u, ancak ölümünden sonra aldığı bir unvan olan divus, yani tanrılaştırılmış diye anmıyordu. Bu durum, MÖ 2'de kendisine oylanan Pater Patriae unvanı ve yapının üslubuyla birlikte tapınağı onun saltanatının son yıllarına yerleştiriyor. 1944'te bir Müttefik bombası tapınağı neredeyse tamamen yıktı; 1947'de yeniden inşa edildi. İçinde Roma heykelleri için bir lapidaryum bulunuyor.




