Meryem'in Göğe Kabulü'ne adanan kilise, zangoçluğu, vaftizhaneyi ve çan kulesiyle yakındaki piskopos sarayını da içine alan bir piskoposluk yapı topluluğunun merkezinde durur. Bu topluluk Akdeniz'deki erken Bizans mimarisinin en açık örneklerinden biridir; UNESCO onu 1997'de Dünya Mirası Listesi'ne aldı.

Bugünkü kilise, bu alandaki üçüncü kilisedir. Parentiumlu Aziz Maurus'a adanan ilki 4. yüzyılın ikinci yarısında kısmen büyük bir Roma evinin içinde yapıldı; ibadet odasının taban mozaiği hâlâ kilise bahçesinde görülebiliyor. Alanda bulunan İmparator Valens sikkeleri yapının tarihlendirilmesine yardımcı oluyor. Bu yapı harap olunca Piskopos Euphrasius 553'ten itibaren eskisinin parçalarını yeniden kullanarak ve Marmara Denizi kıyılarından mermer getirterek yeni bir bazilika yaptırmaya başladı. Duvar mozaiklerini Bizanslı ustalar, zemin mozaiklerini yerel ustalar yaptı ve iş yaklaşık on yıl sürdü. Yangınlar ve depremler yalnızca ayrıntıları değiştirdi: 1440 depreminden sonra nefin güney duvarı onarıldı ve Gotik pencereler eklendi.

Ziyaretçiler kiliseden sonra inşa edilmiş sütunlu bir avludan girer; avlunun dört yanındaki revaklar büyük bir taş oyma koleksiyonunu barındırır. Çevresinde sekizgen vaftizhane, 16. yüzyıldan kalma çan kulesi, 6. yüzyıl dokusundan pek azı kalmış piskopos sarayı ve 17. ile 19. yüzyıllardan kalma yonca planlı bir anma şapeli yer alır. İçeride Yunan mermerinden on sekiz sütun orta nefi iki yan neften ayırır; Bizans ve Romanesk sütun başlıklarında hayvan figürleri oyulmuştur ve her birinde Euphrasius'un monogramı bulunur, aralarındaki kemerleri ise alçı süslemeler bezer. Orta apsis dıştan çokgendir; her yan nef de duvarın içine oyulmuş daha küçük, yarım daire bir apsisle biter.

Ziyaretçilerin çoğu mozaikler için gelir. Zafer takında İsa, her biri kendi simgesiyle gösterilen havarilerin arasında “Ego sum lux vera” yazan açık bir kitap tutar; altında Tanrı'nın Kuzusu ve on iki kadın şehidin yer aldığı madalyonlardan bir şerit uzanır. Apsis tonozunda Meryem, Tanrı'nın elinin tuttuğu bir çelengin altında Çocuk'la birlikte tahtta oturur; iki yanında melekler, kilisesinin maketini taşıyan Euphrasius, Poreč'in ilk piskoposu Aziz Maurus ve Başdiyakoz Claudius çiçekli bir çayırda durur. Aralarındaki küçük bir çocuk, başdiyakozun oğlu Euphrasius olarak etiketlenmiştir. Apsis pencerelerinin arasında Müjde ve Ziyaret sahneleri yer alır; alt duvarlar ise piskopos tahtının çevresinde sedef kakmalı taş levhalarla kaplıdır.

Sunağın üzerinde, Poreč Piskoposu Otto'nun yaptırdığı ve Venedik'teki San Marco'nun ciboriumunu örnek alan 1277 tarihli mermer bir ciborium yükselir; mozaikli örtüsü, 6. yüzyıl ciboriumundan korunan dört sütuna dayanır. Kilisede ayrıca Piskopos Johann Porečanin'in İtalya'dan ısmarladığı 15. yüzyıl tarihli yaldızlı gümüş bir sunak önlüğü, Venedikli ressam Antonio Vivarini'nin bir poliptiği ve Genç Palma'nın Barok bir Son Akşam Yemeği tablosu bulunuyor; zangoçluğun yanındaki bir adak şapelinde de Aziz Maurus ile Aziz Eleutherius'un rölikleri saklanıyor.