MÖ üçüncü yüzyılda kurulan şehir, geç Roma İmparatorluğu döneminde on binlerce kişinin yaşadığı bir kente dönüştü. İmparator Diocletianus burada doğdu; son Batı imparatoru Julius Nepos da son ikametgâhı olarak burayı seçti, böylece şehir 476-480 arasında fiilen Batı Roma İmparatorluğu'nun başkenti oldu. Yedinci yüzyılda istilacı Avarlar ve Slavlar şehri büyük ölçüde yıktı; yine de surlar, bir forum, bir tiyatro, bir amfitiyatro, hamamlar ve bir su kemeri arazide hâlâ izlenebiliyor.

En eski çekirdek, 45'e 70 metrelik bir meydan olan forumun ve kuzeydoğudan Porta Caesarea'dan girilen tiyatronun çevresindeydi. Bu kapı iki sekizgen kulesini ve üç geçidini koruyor: Ortada arabalar için geniş bir geçit var; yan ayaklardaki oluklara bakılırsa muhtemelen hareketli bir ızgarayla kapatılıyordu. İki yanda da yayalar için daha dar birer geçit bulunuyor. Şehir kapıyı aşacak kadar büyüyünce kapı, Augustus'un Jadro Nehri'nden su getirmek için yaptırdığı su kemerini taşımak için kullanıldı; bu kanal 3.850 metre uzanıyordu ve en iyi korunmuş bölümü piskoposluk merkezinin kuzeyindedir. MS 170 dolaylarında, Marcus Aurelius döneminde surlar doğu ve batı varoşlarını da içine alacak şekilde genişletildi ve en az 90 kuleli, çevresi 4 km kadar olan bir elips oluşturdu. Altıncı yüzyılda bazı kare kulelere eklenen üçgen ön cepheler Urbs orientalis'in kuzey yakasında görülebilir.

Salona aynı zamanda önemli bir erken Hristiyan şehriydi ve kiliseleri onu Hristiyan mimarisi araştırmaları için başlıca alanlardan biri yaptı. Doğu kentinin kuzeybatısında, ikiz bazilikaları, vaftizhanesi ve piskopos sarayıyla beşinci yüzyıldan kalma piskoposluk merkezi durur. Roma surlarının içinde defin yasak olduğundan mezarlık kiliseleri surların dışında gelişti: Piskopos ve şehit Aziz Domnius'un 304'te amfitiyatroda idam edildikten sonra gömüldüğü Manastirine'de, beşinci yüzyıl ortasından kalma üç nefli bir bazilika çok sayıda lahdin arasında yükselir; Kapljuc'ta dört Praetorian muhafızın mezarı üzerine yapılmış en eski mezarlık bazilikasının kalıntıları var; Marusinac ise şehit Anastasios'un çevresinde gelişti.

Şehrin doğusundaki, ikinci yüzyıldan ya da üçüncü yüzyılın başından kalma Büyük Hamamlar, bir Roma hamamının nasıl işlediğini gösteriyor: yarım daire havuzlu bir soğukluk, sıraları ve giysiler için duvar açıklıkları olan iki soyunma odası, bir masaj odası, dinlenme ve egzersiz salonu ve sıcak odalar, yani caldarium, tepidarium ve sudatorium. En batı ucunda, ikinci yüzyılın sonlarında doğal bir yamaca kurulmuş, 125'e 100 metre ölçülerindeki amfitiyatro bulunuyordu; 15.000 ile 18.000 arasında seyirci alabiliyordu ve güney oturma sıralarının altındaki iki tonozlu oda, gladyatörlerin Nemesis kültüne hizmet ediyordu. Venedikliler onu on yedinci yüzyılda Türklere karşı savaşlar sırasında yıktığı için bugün yalnızca alt yapıları ve parçaları ayakta.

Şehrin düşüşünden sonra mülteciler altı kilometre ötedeki Diocletianus Sarayı'na yerleşti ve saray Split'in çekirdeği oldu. Split Arkeoloji Müzesi bugün Salona mezarlıklarından gelen pek çok güzel mermer lahdi, Porta Caesarea yakınındaki vali villasından Apollon Orpheus ve Triton mozaikleriyle birlikte saklıyor. Yeni gelen Slavlar kalıntıların doğusunda, Jadro kıyısına yerleşti ve onuncu ile on birinci yüzyıl Hırvat kralları burada kiliseler yaptırdı: Aziz Stephen Kilisesi bir kraliyet türbesi oldu ve Kraliçe Helen'in lahdi orada bulundu; Oyuk Kilise diye bilinen Aziz Petrus ve Musa Bazilikası'nda ise 1075'te Kral Demetrius Zvonimir taç giydi. Alandan çıkan mimari parçalar, 1898 tarihli bir yapı olan Tusculum'da sergileniyor.