Tepeden bütün Split, yakındaki adalar ve Mosor ile Kozjak dağları görülüyor. Diocletianus Sarayı yalnızca birkaç dakikalık yürüme mesafesinde; tepenin seyir noktalarından saraya, Riva'ya ve eski merkeze uzun bir merdiven iner. Eteklerinde Obojena, Kašjuni ve Bene plajları bulunur; ormanın içinden koşu parkurları ve tenis kortları geçer, yarımadanın ucunda da Oşinografi ve Balıkçılık Enstitüsü yer alır.

Tepe çok uzun zamandır Split halkının parkı. Anlatılana göre Diocletianus, sarayına en yakın yamaçları saray sakinlerinin dinlenmesine ayırmıştı. Ağaçların arasında birkaç eski yapı duruyor. Split'in çok sayıdaki balıkçısının sevdiği bir aziz olan Aziz Nikola'nın küçük, sade kilisesi 13. yüzyılın başından kalma. Güney kenar patikası boyunca iki buçuk kilometrelik bir yürüyüş, Andrija Aleši'nin oyduğu bir sunağı olan 15. yüzyıl tarihli Aziz Jerome Kilisesi'ne götürür; hemen üstünde ve arkasında, kayalık yarıklarına oyulmuş ve 15. yüzyıldan beri kullanılan bir grup Rönesans dönemi inziva mağarası bulunur. Tepenin doğu yakasında, şehrin üstünde 1573'te kurulmuş Eski Yahudi Mezarlığı yer alır; 700'den fazla mezarı ve on sekizinci ile yirminci yüzyıllar arasından kalma okunabilir mezar taşları vardır. Mezarlık 1945'te kapatıldı ve anıt olarak koruma altına alındı.

Ormanın büyük kısmı göründüğünden gençtir. Tepenin geniş bölümleri, 1852'de Yahudi mezarlığına ilk Halep çamı dikilene kadar çıplaktı; bunu 1884'ten itibaren Profesör Juraj Kolombatović önderliğinde sistemli bir ağaçlandırma izledi. Kolombatović 1903'te Marjan Derneği'ni kurdu; dernek üyeleri yollar, patikalar, seyir köşkleri ve 1924'te ilk zirveye çıkan 378 beyaz taş basamaklı bir yol yaptı. 1950'lerde bütün tepe; koşu yolları, yarımadayı dolanan bir yol ve vidilice denen seyir noktalarıyla bir orman parkına dönüştürüldü. Marjan 1964'te Özel Korunan Doğa alanı ilan edildi; 2013'te en yüksek zirvedeki platformun yanında 10 metrelik beyaz bir haç açıldı, 2024'te de ikinci en yüksek zirvede 19 metrelik bir seyir terası hizmete girdi.

Tepenin Split'in kimliğinde de bir yeri var. İkinci Dünya Savaşı sırasında yerel Partizanlar “Marjane, Marjane” şarkısını söylerdi; söylendiğine göre bu şarkı, daha sonra Yugoslavya cumhurbaşkanının yazlık konutu Vila Dalmacija için Marjan'ı seçen Josip Broz Tito'nun en sevdiklerindendi. Güney yamacında heykeltıraş Ivan Meštrović'in eski villası bugün Meštrović Galerisi'ne ev sahipliği yapıyor.