Adı, Yunancada “en yüksek nokta” ve “kent” anlamına gelen sözcükleri birleştirir; antik çağda, Atinalıların ilk kralları olarak andıkları yarı yılan figür Kekrops'tan ötürü Kekropia diye de anılırdı. En iyi korunmuş yapılar, aralarında Propylaia kapısı, Parthenon, küçük Athena Nike Tapınağı ve Erekhtheion'un bulunduğu, MÖ beşinci yüzyılda Perikles'in koordine ettiği bir inşaat programına aittir.
Tepede daha MÖ 4. binyılda insanlar yaşıyordu; Geç Tunç Çağı'nda zirvede, 760 metre uzunluğunda bir Kiklop duvarıyla çevrili bir Miken sarayı vardı. Persler MÖ 480'de Atina'yı yağmaladığında kayanın üzerindeki hemen her şey yandı. Sonrasında Atinalılar yıkılmış ve tamamlanmamış tapınağın sütun tamburlarını, triglif ve metoplarını bir tür savaş anıtı olarak yeni kuzey duvarına yerleştirdi; bu parçalar duvar örgüsünde hâlâ görülebilir. Heykellerin ve adakların enkazı çukurlara gömüldü ve sonraki Parthenon'un çevresindeki düz terasın dolgusu oldu.
Giriş, Mnesikles'in MÖ 437'de yapımına başladığı, Pentelikon mermerinden Dor sütunlu anıtsal batı kapısı Propylaia'dan yapılır; kuzey kanadı bir zamanlar Polygnotos'un resimleriyle süslüydü. Girişin hemen güneyinde, MÖ 421 ile 409 arasında tamamlanan küçük İyon düzenindeki Athena Nike Tapınağı durur. Parthenon zirvenin ortasını doldurur; kuzeyinde, birkaç eski kutsal alanı içine alabilmek için engebeli, düzensiz bir zemine yapılmış Erekhtheion yer alır. Alışılmadık bir çift sundurması vardır: biri İyon sütunları üzerinde, öteki ise çatısı karyatit denen oyma kadın figürlerine dayanan Kızlar Sundurması. Doğu yarısı Athena Polias'a, batı yarısı Poseidon-Erekhtheus kültüne hizmet ederdi.
Propylaia'nın arkasında bir zamanlar Phidias'ın bronz Athena Promakhos heykeli dururdu; 9 metre yüksekliğindeki bu heykelin yaldızlı mızrak ucu, Sounion Burnu'nu dönen gemilerden seçilebiliyordu. Ondan ve birkaç küçük kutsal alandan bugün yalnızca izler kalmıştır. Her dört yılda bir kutlanan Büyük Panathenaia festivalinde bir alay, kentin içinden Panathenaia Yolu boyunca Akropolis'e çıkar ve Athena heykeline peplos denen yeni bir yün giysi sunulurdu.
Yamaçlar da ziyaretin parçasıdır. Güney yanda, defalarca yeniden yapılmış Dionysos Tiyatrosu'nun kalıntıları ile MS 161'de yapılan, bir yüzyıl sonra Herullerce yıkılan ve 1950'lerde yeniden inşa edilen Herodes Atticus Odeonu yer alır. Kayada bulunan eserlerin çoğunu barındıran Akropolis Müzesi, güney yamaçta, Parthenon'a 280 metre uzaklıktadır.
Yüzyıllar boyunca tepe Bizanslılar döneminde bir kilise alanı, Latin Atina Dükalığı'nın merkezi ve Parthenon'un içinde bir cami ile minare bulunan bir Osmanlı garnizonu oldu. 1687'de bir Venedik bombardımanı Parthenon'da depolanan barutu ateşledi ve yapılara ağır hasar verdi. Yunanistan'ın bağımsızlığından sonra sonradan eklenen yapıların çoğu kaldırıldı: Parthenon'daki cami 1843'te yıkıldı, ortaçağdan kalma Frank Kulesi ise 1875'e kadar ayakta kaldı. 1941'de, Mihver işgalinin ilk günlerinde, Manolis Glezos ve Apostolos Santas kayanın üzerine çekilen Nazi bayrağını indirdi. 1975'te başlayan Akropolis Restorasyon Projesi, özgün parçaları mümkün olan her yerde yeniden bir araya getirdi; her müdahalenin geri alınabilmesi için onları titanyum pimlerle sabitledi ve Pentelikon Dağı'ndan yeni mermeri yalnızca ölçülü biçimde kullandı.




