Gezgin Pausanias yapıyı mimar Genç Polykleitos'a mal etti ve simetrisine ve güzelliğine hayran kaldı; tiyatro MÖ 4. yüzyılın sonuna, MÖ 340-300 dolaylarına tarihlenir. Kutsal alanı 1988'de listeye alan UNESCO, tiyatroyu kusursuz oranları, örnek akustiği ve peyzaja uyumu nedeniyle ayrıca öne çıkarır. Pek çok Yunan tiyatrosundan farklı olarak Roma döneminde değiştirilmeden bırakıldı.
Plan, Helenistik bir tiyatronun üç bölümünü korur: oturma yerleri, orkestra ve sahne binası. 1,82 m genişliğindeki yatay bir geçit, seyirci alanını 12 dilimli bir alt kuşağa ve 22 dilimli bir üst kuşağa böler; her kuşağın ön sıraları ileri gelenlere ayrılmıştı. Oturma yerlerinin düzeni üç ayrı merkezden çizilmiştir; bu yöntem hem net bir ses hem de geniş görüş açıları sağladı. Ortada, merkezinde sunağın taş kaidesi bulunan ve kenarı boyunca euripos denen üstü kapalı bir su kanalının dolandığı 20 m çapında yuvarlak orkestra yer alır. Sütunlu proskenionu olan iki katlı sahne binasının yalnızca bir kısmı günümüze ulaşmıştır; iki kapı restore edilmiştir.
Sistemli kazılar 1881'de Arkeoloji Derneği adına Panayis Kavvadias yönetiminde başladı; Kavvadias'ın 1907'deki, A. Orlandos'un 1954 ile 1963 arasındaki ve Epidavros Anıtları Koruma Kurulu'nun 1988'den 2016'ya kadarki restorasyonları, sahne binası dışındaki her şeyi neredeyse tamamen özgün biçimine döndürdü.
Tiyatro hâlâ kullanılan bir sahnedir. İlk modern yapım 1938'de, Dimitris Rontiris'in yönettiği, Katina Paxinou ve Eleni Papadaki'nin oynadığı Sofokles'in Elektra'sıydı. Savaş gösterileri kesintiye uğrattı; 1954'te yeniden başladılar ve 1955'ten beri burada her yıl bir antik tiyatro festivali düzenleniyor. Maria Callas 1960'ta Norma'yı, 1961'de Médée'yi burada söyledi. Tiyatronun çevresindeki daha geniş kutsal alan; Asklepios ve Artemis tapınaklarını, Tholos'u, hastaların şifa veren bir rüya umuduyla uyuduğu Enkoimeterion'u, Propylaia'yı, hamamları, bir stadyumu ve hastane binalarını, Peloponez'in el değmemiş bir vadisindeki iki teras üzerinde korur.




