Görünen giriş, alçak gelgitte yalnızca 2 metre genişliğinde ve yaklaşık 1 metre yüksekliğinde alçak bir kemer; bu yüzden tekneler ancak sular çekikken ve deniz durgunken içeri girebiliyor. Ziyaretçiler dört kişilik küçük bir kayığın dibine sırtüstü uzanıyor, kürekçi de kayığı kayaya sabitlenmiş metal bir zinciri çekerek içeri sokuyor.
Işık mağaraya iki yoldan ulaşıyor: küçük kemerli girişten ve daha aşağıda, ondan bir ila iki metre yüksekliğinde bir kaya şeridiyle ayrılan çok daha büyük bir delikten. Alttaki boşluktan daha az ışık geliyor, ama daha derin ve daha büyük olduğu için işin çoğunu o yapıyor; su da kırmızıyı süzüyor ve mağaraya yalnızca mavi geçiyor. Tekneden parıltının kaynağı seçilemiyor; su, havadan daha aydınlık görünüyor. Suya daldırılan bir el parlıyormuş gibi görünüyor, su altında tutulan nesneler de gümüş renginde duruyor; çünkü üzerlerine tutunan minik kabarcıklar ışığı kırıyor.
Roma döneminde, MS 27'de ikametgâhını başkentten Capri'ye taşıyan İmparator Tiberius, mağarayı kenarı boyunca heykeller ve dinlenme yerleriyle süslenmiş özel bir yüzme yeri ve deniz tapınağı olarak kullandı. Deniz tanrıları Neptün ve Triton'a ait üç heykel 1964'te mağaranın tabanından çıkarıldı ve Anacapri'deki bir müzede sergileniyor; 2009'da da yedi heykel kaidesi çıkarıldı. Ana mağaranın arkasında birbirine bağlı üç geçit, ziyaretçilerin yüzyıllar boyunca duvarlarına kazıdığı imzalar yüzünden "İsimler Odası" anlamına gelen Sala dei Nomi'ye çıkıyor; bir zamanlar Tiberius'un sarayına çıkan merdivenler sanılan diğer geçitler doğal ve ileride kapanıyor.
O zamanlar yakındaki bir iskeleden dolayı Gradola denen mağaradan, cadıların ve canavarların musallat olduğuna inanan yerel halk bir zamanlar uzak dururdu. Daha geniş ünü, Alman yazar August Kopisch ile ressam Ernst Fries'in balıkçı Angelo Ferraro'nun kayığıyla içeri girdiği 1826'ya dayanıyor; Kopisch ziyaretin anlatısını 1838'de yayımladı. Mark Twain 1867'de geldi ve mağarayı The Innocents Abroad'da yazdı; suyunun mavisi de Capri rengine adını verdi.




