Gömülme biçimi sayesinde kent, başka yerlerde nadiren günümüze ulaşan şeyleri korudu: kömürleşmiş ahşap çatılar, yataklar ve kapılar, yiyecekler, hatta papirüs. Pompeii'den küçük olan ve yaklaşık 5.000 kişinin yaşadığı kent daha varlıklı bir yerdi; evleri renkli mermerle bolca kaplanmış, Roma seçkinlerinin çekildiği bir sayfiyeydi.
Herculaneum Vezüv'ün batısında kalıyordu; bu yüzden patlamanın ilk evresinde yalnızca birkaç santimetre kül aldı, ama bu bile halkın çoğunu kentten kaçırmaya yetti. Ertesi gün gece saat 1'de patlama sütunu çöktü ve kül ile sıcak gazdan oluşan piroklastik bir akıntı neredeyse boş sokakları saatte 160 km hızla süpürdü. Ardından altı akıntı ve dalga daha geldi. Bazı mahallelerde duvarlar ve sütunlar yıkıldı; bazılarında ise binalar, eşyalar ve kurbanlar çökeltinin altında neredeyse bozulmadan kaldı.
Keşif 1709'da bir kuyuyla başladı; Prens d'Elbeuf kuyunun dibinden bir tünel kazdırdı ve tünel tiyatroya ve heykellerine denk geldi. Düzenli kazılar 1738'de İspanya Kralı III. Carlos döneminde başladı; Le Antichità di Ercolano'nun yayımlanan gravürleri erken Avrupa Neoklasisizmine biçim verdi ve Herculaneum motiflerini moda mobilyalara ve çay fincanlarına taşıdı. Amedeo Maiuri 1927 ile 1942 arasında yaklaşık dört hektarı açığa çıkardı; bu alan bugünkü arkeoloji parkının çekirdeğini oluşturuyor. Forum, tapınaklar ve tiyatro dahil kentin büyük bölümü hâlâ toprak altında; Vezüv bölgesindeki yavaş yer hareketleri nedeniyle de eski sokakların bir kısmı deniz seviyesinin 4 metreye kadar altında.
Ziyaretçiler, kenti numaralı bloklara, yani insulae'lere bölen sokak ızgarasında yürüyor; her evin Geyikler Evi (Ins IV, 3) gibi kendi giriş numarası var. 1820'lerin sonunda bulunan Argus'un Evi'nde, Cardo III'ün üzerine uzanan bir balkonuyla koca bir üst kat günümüze ulaştı. Alkov Evi özgün mozaik ve mermer zeminini, zengin fresklerle süslü bir yemek odasını ve ona adını veren apsisli alkovu koruyor. Merkez Hamamları'nın kadınlar ve erkekler için ayrı bölümleri vardı. Kıyıda, dört teras üzerine kurulu Papirüsler Villası duruyordu; 1752 ile 1754 arasında işçiler buranın kütüphanesinden kararmış papirüs tomarları çıkardı. Tomarların çoğu Napoli'deki Ulusal Kütüphane'de saklanıyor.
Alanın en dokunaklı bölümü, kent surlarının önündeki antik kıyı şeridi. 1980'lere kadar neredeyse herkesin kaçtığı sanılıyordu; ama 1980'den itibaren yapılan kazılar, kumsalda ve tekne evleri denen taş tonozlarda, denizden kurtarılmayı beklerken ilk akıntının sıcağında ölen insanlara ait yüzlerce iskelet ortaya çıkardı. Aralarında, ellerinde hâlâ duran yüzüklerden dolayı Yüzüklü Kadın denen kadın ve süslü kemeri ile hançerinden tanınan, bir teknenin yanında bulunan subay rütbesinde bir asker vardı; askerin iskeleti tekne pavyonunda sergileniyor. Herculaneum'dan çıkan pek çok eser Napoli Ulusal Arkeoloji Müzesi'nde.




