İmparator Vespasianus döneminde başlanmış, oğlu Titus döneminde MS 80'de tamamlanmış, küçük oğlu Domitianus da yapıyı daha sonra değiştirmiştir; üçü de Flavius ailesinden olduğu için sonraki dönem bilim insanları ona Flavius Amfitiyatrosu adını vermiştir. Yaygın adı büyük olasılıkla yanında duran dev bronz Neron heykelinden gelir. Yüzyıllar boyunca gladyatör dövüşleri, hayvan avları, idamlar ve diğer halka açık gösteriler için on binlerce seyirciyi ağırladı.
Vespasianus yapıyı, Neron'un MS 64'teki Büyük Yangın'dan sonra el koyduğu saray arazisi Domus Aurea'daki gölün yerine inşa ettirdi ve böylece şehrin bir parçasını halka geri verdi. Bir yazıt, yapımın Kudüs Kuşatması'ndan sonra Yahudi Tapınağı'ndan götürülen hazineden Vespasianus'a düşen payla karşılandığını kaydeder. Açılış oyunlarında 9.000'den fazla vahşi hayvanın öldüğü söylenir. Gladyatörler arasındaki dövüşlerden son kez 435 civarında söz edilir; hayvan avları ise en az 523'e kadar sürdü.
Yapı düz bir zeminde bağımsız olarak durur; planı 189 metre uzunluğunda ve 156 metre genişliğindedir. Dış cephenin kuzey yakasında ayakta kalan kesimi, yüksek bir çatı katının altında Dor, İon ve Korint yarım sütunlarıyla çerçevelenmiş üç kat kemer gösterir; iki uçtaki tuğla payandalar 19. yüzyılın başında eklenmiştir, bugünkü dış görünümün geri kalanı ise aslında eski iç duvardır. Demir kenetlerin traverten taşından sökülüp çıkarıldığı delikler hâlâ taşın yüzeyini oyar. Üst kenar boyunca dizili 240 taş konsol, bir zamanlar Misenum'daki donanmadan gelen denizcilerin çalıştırdığı kanvas tente velarium'un direklerini taşırdı.
Kalabalık, günümüzdeki bir stadyumdakine çok benzer biçimde yönetilirdi. Zemin katındaki seksen giriş numaralandırılmıştı, merdivenler de öyle; seyirciler numaralı çanak çömlek jetonlar taşır, vomitoria denen geçitler de dolu bir salonun dakikalar içinde boşalmasını sağlardı; XXIII ile LIIII numaralı girişler günümüze ulaşmıştır. Oturma düzeni Roma'daki toplumsal sıralamaya uyardı: kuzey ve güney uçlarında İmparator ve Vesta rahibeleri için localar, adları hâlâ taşa oyulmuş olarak okunabilen senatörler için bir podyum, ardından şövalyeler, yurttaşlar ve en tepede Domitianus'un yoksullar, köleler ve kadınlar için eklediği bir galeri.
Ahşap, kumla kaplı arena zemininden geriye pek az şey kaldığı için ziyaretçiler doğrudan, Domitianus'un altına eklediği iki katlı tünel ve kafes labirenti hypogeum'a bakar. Gladyatörler ve hayvanlar burada beklerdi; asansörler ve makaralar hayvanları ve dekorları seksen kuyudan arenaya çıkarırdı. Tüneller, hemen doğudaki ve kalıntıları hâlâ yerinde duran gladyatör okulu Ludus Magnus'a ulaşırdı. Oyunlar sona erdikten sonra yapı konutlara, atölyelere, Frangipani ailesinin kalesine ve bir taş ocağına dönüştü; 1349'daki bir deprem dış güney yakasını yıktı. 1749'da Papa XIV. Benedictus taş çıkarmayı yasakladı ve yapıyı Mesih'in Çilesi'ne adadı; her yıl bir kez, Papa'nın önderliğindeki meşaleli bir Haç Yolu alayı çevresindeki alandan yola çıkar.




