Tiyatro, gençliğinde ilk halka açık sergilerinden birinin gösterildiği yerdi; İspanya İç Savaşı'nda çıkan bir yangın içini tamamen yaktı ve yıllarca harabe olarak kaldı. 1960'ta Dalí ile belediye başkanı tiyatroyu yeniden yapmak üzere anlaştı, belediye meclisi planı 1968'de onayladı; mimarlığını Alexandre Bonaterra ile Joaquim de Ros i Ramis'in üstlendiği müze 28 Eylül 1974'te açıldı. Dalí 1984'ten 1989'a kadar burada yaşadı. Mekânın tamamının, ziyaretçilere teatral bir rüya görmüş oldukları duygusunu bırakacak, labirent gibi tek bir sürrealist nesne olarak işlemesini istiyordu.
Fundació Gala-Salvador Dalí müzeyi iki bölüme ayırır. 1'den 18'e kadar olan odalar, Dalí'nin yeniden biçimlendirdiği eski tiyatrodur ve her öğenin bütüne ait olduğu tek bir sanat eseri olarak okunması amaçlanır. Sonraki ek bölümlerde geçici sergi odaları ve Dalí'nin tasarladığı mücevherlere ayrılmış iki oda bulunur; hayatının sonlarına doğru ve ölümünden sonra eklenen mekânlar arasında Mahzen ve Torre Galatea da vardır. Koleksiyon, ilk denemelerinden sürrealist eserlerine ve son yıllarına kadar bütün kariyerini kapsar; El Greco'dan Marcel Duchamp'a, hayranlık duyduğu başka sanatçıların eserlerini de içerir.
Eski sahnenin üzerinde camdan jeodezik bir kubbe yükselir. Bir zamanlar seyircilerin oturduğu yer bugün gökyüzüne açık bir avludur; eski balkon pencerelerinde çıplak figürler durur, ortaya yakın bir yerde de içinde 1938 tarihli Yağmurlu Taksi'den esinlenen bir enstalasyon bulunan gerçek boyutlu bir otomobil, Cadillac plujós yer alır. En bilinen oda Mae West odasıdır: Dudak biçimli bir kanepe ve öteki eşyalar, belirli bir noktadan bakıldığında aktrisin yüzünü oluşturur. Müze için yapılmış başka eserler arasında Rüzgâr Sarayı odası ve Francesc Pujols Anıtı bulunur; bir başka odada da bir küvet, bir sehpa ve bir lamba tavandan baş aşağı sarkar.
Resimler arasında Port Alguer (1924), Leda Atomica (1949), Izgara Pastırmalı Yumuşak Otoportre (1941), Kürelerin Galatea'sı (1952), Ekmek Sepeti (1945) ve Galarina adlı Gala portresi bulunur. Bir ek bölümde optik illüzyonları, stereoskopik ve anamorfik eserleri ve hologramları sergilenir; son yıllarının eserleri, yaptığı son yağlıboya resim olan Kırlangıç Kuyruğu (1983) ile sona erer. İkinci kattaki bir galeri, Dalí'nin ölümünden sonra müzeyi yöneten arkadaşı Antoni Pitxot'ya ayrılmıştır.
Bina karmaşık olduğu için müze, on dilde sunulan ziyaret planını indirmeyi öneriyor. Tekerlekli sandalye kullanan ya da hareket kısıtlılığı olan ziyaretçiler, Wolf Vostell'in Obelisc de la Televisió heykelinin yanındaki Plaça Gala-Dalí girişini kullanır ve müzenin erişim görevlilerine önceden haber vermelidir.




