Laugarfjall lav kubbesinin yamaçlarında, yaklaşık 50 metre güneyindeki Strokkur'u ve aralarında Litli Geysir'in de bulunduğu otuz kadar çok daha küçük gayzeri ve sıcak su havuzunu barındıran bir jeotermal alanda yer alır. Alan, Þingvellir ve Gullfoss Şelalesi ile birlikte Altın Çember'in duraklarından biridir.

Kaynak ağzının çevresindeki sinter tortuları gayzerin oluşumunu yaklaşık MS 1150'ye tarihlendirir; Geysir adı yazılı olarak ilk kez 1647'de geçer. Etkinliği her zaman depremlerle artıp azalmıştır. 1846'da Alman kimyager Robert Bunsen 45 ila 54 metrelik püskürmeler ölçtü ve araştırmaları gayzerlerin nasıl çalıştığının açıklanmasına büyük katkı sağladı. Geysir 1896'dan önce neredeyse uykudaydı; o yıl bir deprem, günde birkaç kez yaşanan ve 70 ila 80 metreye kadar yükselen püskürmeleri başlattı; 1916'ya gelindiğinde bunlar neredeyse tamamen durmuştu. 1935'te silika kenarının içinden açılan bir kanal onu bir süreliğine yeniden canlandırdı; 2000'deki depremler ise iki gün boyunca 122 metreye çıkmasına yol açtı. Sonrasında büyük püskürmeleri öyle seyrekleşti ki 2016'daki bir püskürme haber oldu.

Strokkur, Geysir'den çok daha sık püskürür ve birkaç dakikada bir suyu 35 metreye kadar havaya fırlatır; Geysir'in aksine püskürmeden önce pek az belirti verir. Strokkur'un fotoğrafları ve videoları sık sık yanlışlıkla Geysir diye etiketlenir. Geysir'in kendisi bir sıcak su havuzu gayzeridir; 0,4 ila 1,0 metre çapındaki huni biçimli ağzı yaklaşık 23 metre derinlikte daralır. Kanalının üst kısmındaki su 85 ila 95 °C sıcaklıktadır, daha derinde ise yaklaşık 120 °C'ye ulaşır.

Arazi 1894'e kadar yerel çiftçilere aitti; o yıl, gayzerlerin çevresini çitle çevirip ziyaretçilerden ücret alan Ulsterlı viski üreticisi James Craig'e satıldı. Bir yıl sonra Craig alanı bir arkadaşı olan ve ücreti kaldıran E. Craig'e verdi. 1935'te film yönetmeni Sigurður Jónasson alanı satın alıp süresiz olarak İzlanda halkına bağışladı; 17 Haziran 2020'de de İzlanda Çevre Bakanlığı Geysir'i resmî koruma altına aldı.