Şelale Bláskógabyggð ve Hrunamannahreppur belediyeleri arasında yer alır; Þingvellir ve Geysir'e ev sahipliği yapan Haukadalur gayzer alanıyla birlikte, ziyaretçilerin çoğunu buraya getiren, Reykjavik'ten günübirlik bir gezi olan Altın Çember'i oluşturur.
Yaklaşık bir kilometre yukarıda, güneye akan nehir sert bir şekilde batıya döner ve geniş, kavisli, üç basamaklı bir merdivenden aşağı taşar. Ardından 11 metre, hemen sonra da 21 metre daha düşerek 32 metre derinliğindeki bir yarığa dökülür. Yarık kabaca 20 metre genişliğinde ve 2,5 kilometre uzunluğundadır ve nehre dik açıyla uzanır; bu yüzden kenardan bakıldığında su yerin içinde kayboluyormuş gibi görünür. Yazın saniyede ortalama 141 metreküp su dökülür, kışın bu miktar yaklaşık 80'dir; ölçülen en büyük taşkın saniyede 2.000 metreküpe ulaşmıştır.
20. yüzyılın büyük bölümünde Gullfoss'tan elektrik üretmek için planlar yapıldı; sahipleri Tómas Tómasson ve Halldór Halldórsson şelaleyi dolaylı olarak yabancı yatırımcılara kiraladı, ancak yatırımcıların projeleri kısmen para yetersizliğinden başarısız oldu. Halk belleği şelaleyi kurtarma payını sahiplerden birinin kızı Sigríður Tómasdóttir'e verir: Yabancı denetimine karşı yasal koruma için baskı yapmış ve söylendiğine göre kendini suya atmakla tehdit etmiştir. Şelalenin yukarısında, onun profilinin oyulduğu taştan bir anıt durur. İzlanda hükümeti daha sonra Gullfoss'u satın aldı ve şelale 1979'da kalıcı koruma alanı oldu.




