Parkı kuzeyden güneye bir kireçtaşı sıradağı kat ediyor ve en yüksek noktası 950 metreye ulaşıyor; muson yağmurları hem Andaman Denizi'nden hem de Tayland Körfezi'nden bu sıradağa vuruyor ve burayı Tayland'ın en yağışlı bölgelerinden biri yapıyor. Yağmur ve dökülen yapraklar kireçtaşını aşındırarak bölgenin ünlü olduğu dik karst kulelerine dönüştürmüş.

Orman bambular, uzun ağaçlara sarılmış lianlar ve geniş payanda kökleri olan ağaçlarla sık; yabani jackfruit, mangostin, durian, rambutan ve yabani muzlar hayvanları besliyor. Park en çok bua phut çiçeği Rafflesia kerrii ile tanınıyor ve nesli tehlikedeki Kerriodoxa elegans palmiyesinin bilinen yalnızca iki yaşam alanından biri. Burada yaşayan memeliler arasında Malaya tapiri, Asya fili, gaur, banteng, serow, sambar geyiği, jibonlar ve makaklar var; göl suları da nesli tehlikedeki Asya arowanasının Tayland'daki son doğal yaşam alanı.

Bölgeye 1800'lerde, 1809–1812 Birmanya-Siyam Savaşı sırasında Birmanya ordusundan kaçan köylüler verimli toprağını ve bol yaban hayatını keşfedince yerleşildi; 1944'teki bir salgın hayatta kalanları Takua Pa'ya göç etmek zorunda bıraktı. 1970'lerde öğrenci eylemcileri ve komünist isyancılar mağaralarına sığındı; yedi yıl boyunca onların varlığı ağaç kesicileri, madencileri ve avcıları uzak tuttu. Ulusal park 1980'de ilan edildi; iki yıl sonra Tayland Elektrik Üretim Kurumu, Klong Saeng Nehri üzerinde 94 metrelik Ratchaprapha Barajı'nı tamamladı ve vadiyi sular altında bırakarak gölü oluşturdu.

Parkın batı girişinden başlayan işaretli patikalar, maymunların, tropik kuşların ve böceklerin sıkça görüldüğü ormanın içine giriyor; yürüyüşler ve Sok Nehri'nde kano ile bambu sal turları için yerel rehberler tutulabiliyor. Cheow Lan Gölü'ndeki tekne turları, turkuaz suyun üzerinde kireçtaşı falezlerin arasından geçerek park merkezine yaklaşık 12 kilometre uzaklıktaki Nam Talu Mağarası, Elmas Mağarası (Diamond Cave) ve Khang Cow Mağarası gibi mağaralara gidiyor.