Prens-seçici Ferdinand Maria ile Savoialı Henriette Adelaide, oğulları II. Maximilian Emanuel doğduktan sonra 1664'te sarayı yaptırmaya karar verdi; Kelheim kireçtaşından, önce Agostino Barelli'nin, ardından Enrico Zuccalli'nin tasarımlarıyla inşa edilen orta blok 1675'te tamamlandı. Max Emanuel 1701'den itibaren sarayı iki yanda ikişer köşk ve galeri kanatlarıyla genişletti; daha sonra ahırlar, limonluk ve giriş yolunun çevresinde yarım daire çizen küçük Barok evler, şehre bir kanalın ötesinden bakan uzun, simetrik cepheyi tamamladı.

Saray, Bavyera hükümdarlarının en sevdiği yazlık konut olarak kaldı: İmparator VII. Karl 1745'te, Kral I. Maximilian Joseph 1825'te burada öldü; II. Ludwig ise 25 Ağustos 1845'te burada, bugün hâlâ görülebilen bir yatak odasında doğdu. Wittelsbach Hanedanı'nın başı hâlâ ziyarete kapalı kuzey köşkte oturuyor ve çalışıyor. Kraliyet dairelerinin merkezinde, orta köşkün üç katı boyunca yükselen Steinerner Saal, yani Taş Salon var; tavanında Johann Baptist Zimmermann'ın, ortasında savaş arabasındaki Helios'u gösteren freskleri, duvarlarında François de Cuvilliés'nin süslemeleri bulunuyor. İki yanda özgün Barok tavanlarını, Brüksel duvar halılarını ve prens-seçicilerle eşlerinin portrelerini koruyan odalar yer alıyor.

Güney köşkte, I. Ludwig'in saray ressamı Joseph Karl Stieler'e ısmarladığı Güzeller Galerisi asılı: Aralarında ayakkabıcı kızı Helene Sedlmayr ile Lola Montez'in de bulunduğu, her toplumsal sınıftan Münihli kadınların 36 portresi. Güney kanattaki eski saray ahırları bugün, VII. Karl'ın 1742 tarihli taç giyme arabasını ve II. Ludwig'in arabalarıyla kızaklarını da kapsayan bir tören arabası ve kızak koleksiyonu olan Marstallmuseum'a ev sahipliği yapıyor. Üst katta 1.000'den fazla parça, Nymphenburg Porselen İmalathanesi'ni 1747'deki kuruluşundan itibaren izliyor; imalathanenin kendisi hâlâ saray ön avlusundaki küçük evlerden birinde çalışıyor.

Sarayın arkasındaki park 1671'de bir İtalyan bahçesi olarak düzenlendi, Dominique Girard tarafından Fransız üslubunda yeniden biçimlendirildi ve 19. yüzyılın ilk on yıllarında, biçimsel Büyük Parter'i koruyan Friedrich Ludwig von Sckell tarafından bir İngiliz peyzaj parkına dönüştürüldü. Uzun bir kanal saraydan batıya, Yunan ve Roma tanrılarının heykelleriyle sıralanmış 1717 tarihli mermer çağlayana uzanıyor; iki yanında göller var. Fıskiyeler hâlâ 1803–1808'den kalma, suyla çalışan pompa istasyonlarıyla işliyor. Parkın dört bir yanına kendi başına birer saray sayılabilecek küçük yapılar dağılmış: Altta Delft çinileri, üstte şinuvazri süslemeleriyle 1716–1719 tarihli sekizgen bir çay köşkü olan Pagodenburg; Badenburg hamam köşkü; 1725–1728'de dua için bir inziva yeri olarak yapılmış yapay bir harabe olan Magdalenenklause ve Cuvilliés'nin tasarladığı, aynalı salonu ve av köpekleri için bir odası bulunan Rokoko av köşkü Amalienburg. Büyük Parter'in kuzeyindeki bir geçit Münih Botanik Bahçesi'ne çıkıyor.

Yapı topluluğunda saray müzesi, Marstallmuseum ve porselen koleksiyonunun yanı sıra kuzey kanatta İnsan ve Doğa Müzesi de bulunuyor; dış güney kanatta bira bahçeli bir restoran var.

Nasıl gidilir

17 numaralı tramvay, şehir merkezinden Stachus'tan ve ana tren istasyonundan geçerek Schloss Nymphenburg'a gidiyor.