Adı Fransızca “kaygısız” demektir ve kral bunu harfiyen kastediyordu: Burası saray törenlerinden uzakta köpekleriyle çekildiği ve gömülmeyi istediği yerdi. Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff sarayı 1745 ile 1747 arasında kralın kendi eskizlerinden inşa etti; 18. yüzyıl iç mekânları özgün hâliyle günümüze ulaştı. Parkıyla birlikte 1990'dan beri UNESCO Dünya Mirası Listesi'ndedir.
Friedrich burayı “küçük bağ evim” diye anardı ve önce yamaç geldi. 10 Ağustos 1744'te çıplak güney yamacının teraslara ayrılmasını emretti; asmalar istinat duvarlarına yaslanarak yetiştirildi, incirler de 168 camlı nişte büyüdü. Ortadaki, bugün 132 basamaklı merdiven bunların arasından aşağıdaki bahçeye iner. Saray en üst terastadır ve yalnızca on ana odası vardır; kralın istediği gibi bu odalara doğrudan bahçeden, zemin seviyesinden girilir. Bahçe cephesinde, pencerelerin arasında çiftler hâlinde kumtaşı Bakkhalar korkuluğu taşır; kubbede ise yaldızlı bronz harflerle, tuhaf bir noktalamayla “Sans, Souci.” adı yazılıdır. Kuzey yüz giriş cephesidir; burada yarım daire biçimli bir avluyu 88 Korint sütunlu revaklar çevreler.
İçeride, kubbenin altındaki oval Mermer Salon ana kabul salonuydu; çift Carrara mermeri sütunları ve François Gaspard Adam'ın Venus Urania ile Apollon heykelleri vardır. Kralın odaları doğu tarafındadır. Müzik odası Rokoko süslemelerle kaplıdır ve Gottfried Silbermann'ın 1746'da yaptığı, Friedrich'e ait bir fortepiyanoyu barındırır. Yatak odasından dar bir geçitle ulaşılan yuvarlak kütüphane sedir ağacıyla kaplanmıştır ve bir zamanlar çoğu Voltaire'in eserleri olan yaklaşık 2.100 kitaba ev sahipliği yapıyordu. Çalışma odası ile yatak odası, kralın 1786'daki ölümünden sonra sade klasik üslupta yeniden düzenlendi; yine de 19. yüzyılda masası, içinde öldüğü koltukla birlikte yerine döndü. Mermer Salon'un batısında konuk odaları yer alır; aralarındaki Voltaire Odası, sarı panolar üzerine oyulmuş ve boyanmış papağanlar, maymunlar, turnalar, meyveler ve çiçeklerle süslüdür.
Kralın en üst terasta yatma isteği nihayet 1991'de, Almanya'nın yeniden birleşmesinin ardından yerine getirildi: Tabutu, orada hazırlattığı mezar odasına gece ve törensiz olarak yerleştirildi. Mezarı sarayın yanındaki üst terastadır. Friedrich'in tahta çıkışından bir yüzyıl sonra, 1840'ta, büyük yeğeninin torunu IV. Friedrich Wilhelm kraliçesiyle birlikte konuk odalarına yerleşti ve 1840 ile 1842 arasında yan kanatları genişletti; Hanımlar Kanadı olarak bilinen batı kanadı nedimelere ve konuklara oda sağladı.
Saray daha büyük bir yapı topluluğunun parçasıdır. Doğuda Resim Galerisi, 1755'ten 1764'e kadar Johann Gottfried Büring tarafından bir seranın yerine inşa edildi; batıda ise 1771–1775 tarihli bir konuk evi olan Yeni Odalar, onun dış görünüşünü yansıtır. Terasların eteğindeki Büyük Fıskiye, mühendisler hidroliği çalıştıramadığı için Friedrich'in sağlığında kuru kaldı; ancak 1842 dolaylarından itibaren buhar gücüyle, cami kılığına sokulmuş bir makine dairesinden pompalanan suyu 38 metreye kadar fışkırtabildi. 2,5 km uzunluğunda dümdüz bir yol, Sanssouci Parkı boyunca 1748 tarihli dikilitaştan, Friedrich'in yaklaşık yirmi yıl sonra yaptırdığı ve kendisinin “fanfaronnade” (övünme gösterisi) diye adlandırdığı çok daha görkemli yapı olan Yeni Saray'a uzanır.
Nasıl gidilir
Saray Potsdam'da Maulbeerallee üzerindedir; en yakın toplu taşıma durağı Potsdam, Schloss Sanssouci'dir.




