III. Napolyon onu 1861 ile 1875 arasında Paris Operası için yaptırdı; tasarım yarışmasını kazanan, görece tanınmamış mimar Charles Garnier hem binaya hem de Barok ve Rönesans motifleriyle Palladio klasisizmini harmanlayan, kendisinin kısaca III. Napolyon üslubu dediği coşkulu karışıma adını verdi. 1989'da Opéra Bastille açıldığından beri topluluk burada çoğunlukla bale sahneliyor; salon 1.979 kişiliktir.

Garnier'nin önerisi, 1860–61 yarışmasının ilk turundaki yaklaşık 170 öneriden biriydi ve 29 Mayıs 1861'de seçildi. Temellerin inşası, gece gündüz çalışan buhar pompalarının bile boşaltamadığı yeraltı suyuyla bir mücadeleye dönüştü; bu yüzden Garnier sahnenin altında dev bir beton sarnıcın çevresinde çift temel tasarladı. Bu hazne, Gaston Leroux'nun 1910 tarihli Operadaki Hayalet romanında kullandığı, operanın altındaki göl efsanesini doğurdu. 1870–71'deki Paris kuşatması sırasında çalışmalar durdu ve tiyatro nihayet 5 Ocak 1875'te bir galayla açıldı.

Cepheyi on dört ressam ve mozaikçi ile yetmiş üç heykeltıraş süsledi. Charles Gumery'nin yaldızlı Uyum ve Şiir grupları cephenin iki ucunu taçlandırır; sokak seviyesindeki dört heykel grubu arasında, ortaya çıktığında ahlaksız bulunup saldırıya uğrayan Jean-Baptiste Carpeaux'nun Dans'ı da vardır. Sütunların arasında Rossini ve Beethoven'dan Mozart ve Meyerbeer'e bestecilerin büstleri durur; Aimé Millet'nin Apollon, Şiir ve Müzik grubu sahne kulesinin alınlığının tepesindedir.

İçeride, kırmızı ve yeşil mermer korkuluklu beyaz mermerden büyük bir merdiven iki kola ayrılarak, 54 metre uzunluğunda ve 18 metre yüksekliğinde, tavanında Paul Baudry'nin müzik tarihinden sahneler boyadığı Büyük Fuaye'ye çıkar. Avant-Foyer'deki mozaikler, aralarında Orfeus ile Eurydike'nin de bulunduğu Yunan mitolojisinden çiftleri gösterir. At nalı biçimindeki salonun üzerinde, Garnier'nin tasarladığı yedi tonluk bronz ve kristal bir avize asılıdır; 20 Mayıs 1896'da karşı ağırlıklarından biri tavanı delip düşerek bir kapıcıyı öldürdü, bu kaza da Leroux'nun romanına girdi. Avizenin üzerinde 1964'ten beri Marc Chagall'ın yaptığı bir tavan, Mozart ve Wagner'den Debussy ve Stravinsky'ye on dört bestecinin operalarından sahneler gösterir.

Binanın rehbersiz ziyaretleri, Bibliothèque Nationale de France'ın yönettiği Bibliothèque-Musée de l'Opéra'yı da kapsar; bu bölüm, III. Napolyon arabasıyla doğrudan içeri girebilsin diye yapılan batı kanadı Pavillon de l'Empereur'dedir. İmparatorluk bu kanat bitmeden yıkıldı ve yontma taşlarının bir kısmı yarım bırakıldı. Doğu yakada Odile Decq'in tasarladığı L'Opéra Restaurant 2011'de açıldı ve halka açıktır.