V. Charles 14. yüzyılda ikametgâhını Louvre'a taşıyınca sarayın muhafızı olan concierge mahkemeler üzerinde yetki kazandı, alt katlara hücreler yerleştirildi ve yapı adını onun unvanından aldı. Yapı 1934'e kadar hapishane olarak kaldı; bugün ulusal bir anıt ve müze.
En karanlık dönemi Devrim'le geldi. 1793'ten itibaren Devrim Mahkemesi, adı “Özgürlük Salonu” olarak değiştirilen üst kattaki Büyük Salon'da toplandı; mahkûmlar ise aşağıda, açık, hızlı ve temyizi olmayan duruşmaları bekledi. Marie Antoinette 1–2 Ağustos 1793 gecesi Temple'dan buraya getirildi, eski Büyük Salon'da yargılandı ve 16 Ekim'de giyotine götürüldü. Danton, Camille Desmoulins, Madame Élisabeth, Charlotte Corday, André Chénier ve sonunda Robespierre'in kendisi de aynı hücrelerden geçti.
Ziyaret, IV. Philippe'in 14. yüzyılın başında sarayın muhafızları ve hizmetkârları için yemek ve toplanma salonu olarak inşa ettirdiği Silahlı Adamlar Salonu'nda başlıyor. Ortadaki devasa ayaklar ve sıra sıra yuvarlak sütunlar salonu 8,7 m yüksekliğindeki bir tonozun altında dört nefe bölüyor; salonu bir zamanlar dört büyük şömine ısıtıyordu. Batıdaki son bölümü parmaklıklarla ayrılarak hücrelere giden korumalı geçit “Rue de Paris”e dönüştürüldü; geçit adını, şehrin celladına takılan lakap olan “Monsieur de Paris”den aldı. Yanındaki, üç ayağın iki nefe ayırdığı daha küçük Muhafızlar Salonu daha sonra en yoksul mahkûmları, “saman üstünde yatanlar”ı barındırdı; 1353 civarına ait mutfaklar ise yangın riskini sınırlamak için kuzeybatı köşesinde ayrı duruyor.
Üst kattaki Mahkûmlar Koridoru'nda 1989'da yeniden oluşturulmuş odalar var: Yeni gelenlerin bir deftere kaydedildiği kayıt memurunun odası, concierge'in odası ve mahkûmların idam günü saçlarının kesildiği, yakasız bir tunik giydirildiği Hazırlık Odası. Bunları yeniden oluşturulmuş hücreler ve belge odaları izliyor. Adlar Salonu'nun duvarlarında Devrim Mahkemesi'nin ölüm cezasına çarptırdığı dört binden fazla kişinin adı yazılı; bir dokunmatik ekran da elli tanınmış mahkûmun hayat hikâyesini anlatıyor.
1776'daki bir yangından sonra yeniden inşa edilen Mahkûmlar Şapeli'nde 18. yüzyıldan kalma bir sunak, günah çıkarma hücresi ve haç, ayrıca kadınların ayinleri parmaklıkların ardından izlediği bir üst kat bulunuyor. Siyah perdelerin arkasında, XVIII. Louis'nin 1815'te Marie Antoinette'in hücresinin bulunduğu yere yaptırdığı, tek bir vitrayla aydınlanan ve koyu duvarları taştan gözyaşı damlalarıyla bezeli Anma Şapeli yer alıyor. Dışarıda, Kadınlar Avlusu kemerlerini, bahçesini, taş masasını ve mahkûmların giysilerini yıkadığı çeşmeyi koruyor.
Quai de l'Horloge'dan bakıldığında kuzey cephesi boyunca dört Orta Çağ kulesi sıralanıyor: 13. yüzyıldan kalma, en eskisi olan mazgallı Tour Bonbec; IV. Philippe'in ikiz Sezar ve Gümüş kuleleri; ve Boulevard du Palais'nin köşesinde, 1350'de tamamlanan Tour de l'Horloge. Kulenin Henri de Vic yapımı saatine 1585'te III. Henri döneminde, altın zambak motifleriyle bezeli mavi bir zemin üzerinde Germain Pilon'un oyduğu heykellerin arasına yerleştirilmiş yeni bir kadran yapıldı.




