Dağlardan, derelerden, vadilerden ve ovalardan oluşan 1.716.295 hektarlık bir alanı kaplıyor. 29 Mayıs 1973'te bir kararnameyle kurulan park, UNESCO tarafından 1977'de Biyosfer Rezervi, 1987'de Dünya Mirası olarak tanındı ve 2002'de bugünkü büyüklüğüne genişletildi.
Park bölgelere ayrılarak yönetiliyor. El değmemiş ormanların ve yerli toplulukların bulunduğu kısıtlı bölge yalnızca araştırmacılara açık; ayrılmış bölge eğlence ve araştırmaya tahsis edilmiş; iyileştirme bölgesi zarar görmüş arazinin toparlanmasını sağlıyor; insanların yaşadığı kültürel bölge ise doğa turizmi dahil etkinliklerin çoğunun yapıldığı yer. Parkın içinde yaşayan yerli halklar arasında Yora, Mashco-Piro, Matsiguenka, Harakmbut ve Yine ile gönüllü yalıtım içinde yaşayan gruplar var. Tek bir güzergâh, 190 kilometrelik Manu yolu, parkın yüksek kesimlerini Manu Nehri'nin son bulduğu alçak ovalara bağlıyor.
Turistlere açık beş alanda yaban hayatı patikalardan, bataklıklardan, menderes göllerinden ve nehir kıyılarından izlenebiliyor. Manu Nehri'nin aşağı havzasında beş kamp alanı, biri 18 metrelik bir kule olan dört seyir noktası, üç pansiyon ve bir ağaç tepesi yürüyüş yolu bulunuyor. Yağış yüksekliğe göre değişiyor: Daha az yağış alan dağlık güneyden çok yağışlı kuzeybatıya kadar; ortalama sıcaklık alçak ormanda And kuşağına göre çok daha yüksek.
Yükseklik çeşitliliği büyük bir yaşam çeşitliliği doğuruyor. Botanikçiler 4385 bitki türü belirledi; tek bir hektarda 250'ye kadar ağaç türü bulunabiliyor. Yaklaşık 160 memeli türü bildirildi; aralarında alçak kesimlerde jaguar, dev su samuru, Peru örümcek maymunu, Güney Amerika tapiri ve kahverengi gerdanlı tembel hayvan, dağlarda ise gözlüklü ayı ve And tilkisi var. Burada 1000'den fazla kuş türünün yaşadığı düşünülüyor: Yağmur ormanındaki kırmızı ve mavi-sarı Amerika papağanlarından ve harpi kartalından daha yükseklerdeki And kondoruna, sel ördeğine ve And kaya horozuna kadar. Listelerde ayrıca 155 amfibi, kara kayman ve yeşil anakonda gibi 132 sürüngen, 210 balık ve 1300'den fazla kelebek yer alıyor.




