Kuruluşa genel vali Francisco de Toledo izin verdi; ilk başrahibesi, manastıra girmek için bütün mal varlığından vazgeçen dul María de Guzmán'dı. Depremler ilk yapıları 1600 ve 1604'te yıktı; bugünkü yapıların çoğu 17. yüzyılın sonlarına ait. Rahibeler büyük ölçüde varlıklı criollo ve mestizo ailelerden geliyordu, ama bazı “yoksul rahibeler” çeyizsiz kabul edildi; 18. yüzyılın ortasına gelindiğinde içeride rahibeler ve hizmetçilerle birlikte 300'den fazla kadın yaşıyordu. Manastırın büyük bir bölümü 1970'te ziyarete açıldı.
Taş iki renkte: Chachani yanardağından beyaz tüf ve Misti'den pembe tüf. Depremler yapılara sürekli zarar verdiği için rahibelerin aileleri her kadına kendi özel hücresini yaptırdı; bu yüzden bazı bölümler düzenli, bazıları ise hiçbir plan olmadan büyümüş; duvarlarını, çatılarını, avlularını ve kapılarını bir mimarın tasarımı olmadan çalışan duvar ustaları yapmış. Uçan payandalar, sütunlara oturan sağlam kemerler, kubbeler ve tonozlar büyük yapılara ağırlıklarını veriyor. Şapelde oyma ve yaldızlı ahşaptan Barok bir sunak var; kompleksin çeşitli yerlerinde Cusco Okulu'ndan birkaç tablo asılı.
Manastırın sanat galerisi Pinacoteca, haç biçiminde düzenlenmiş, sıvaları sökülerek kesme taş duvarları açığa çıkarılmış iki büyük tonozlu salonda ve yanlarındaki daha küçük bir tonozda 400 kadar sömürge dönemi eseri sergiliyor. Çanlar arasında Ugarte sokağına bakan en eskisinin üzerinde “Santa Catalina Ora Pronobis, 1749” yazıtı var; Bolívar sokağına bakanın üzerinde ise María de Villegas'ın adı ve 1787 yılı yazıyor. Manastır 1944'te Peru'nun Kültürel Mirası ilan edildi ve UNESCO'nun 2000'de listesine aldığı Arequipa Tarihî Merkezi'nin parçası.




