Türbede, 1556'da ölen ikinci Babür imparatoru Hümayun yatar. Dul eşi İmparatoriçe Bega Begüm yapının masraflarını karşıladı ve Herat'tan getirilen Fars mimar Mirak Mirza Ghiyas'ı seçti; mimar yapı bitmeden öldü ve oğlu Seyyid Muhammed türbeyi 1572'de tamamladı. Semerkant'taki Timur'un türbesini örnek alan yapı, Tac Mahal'e kadar uzanan sonraki Babür imparatorluk türbelerine model oldu. 1993'te UNESCO Dünya Mirası listesine alındı.

Yer, Sufi ermişi Nizameddin Evliya'nın türbesine yakınlığı nedeniyle seçildi; ermişin konutu Chilla Nizamuddin Auliya, kompleksin kuzeydoğu köşesinin hemen dışındadır. Sonradan, aralarında Bega Begüm, Dara Şikuh ve imparatorlar Cihandar Şah, Ferruhsiyer ve II. Alamgir'in bulunduğu hanedanın o kadar çok üyesi buraya gömüldü ki türbede 100'den fazla mezar vardır ve yapı “Babürlerin Yatakhanesi” diye anılır oldu; mezarların çoğu yazıtsızdır ve kime ait oldukları belirlenemez. 1857'de son Babür imparatoru II. Bahadır Şah Zafer, İngilizlerce yakalanmadan önce burada saklandı.

Yapı kare görünür ama köşeleri pahlanmıştır; 56 hücresinde başka mezarların da bulunduğu, sekiz metre yüksekliğinde bir terasın üzerinde durur. Beyaz mermer kubbede, kafes paravanlarda, kapı çerçevelerinde ve zeminlerde kullanılmıştır; orta kubbenin çevresindeki küçük kubbeli köşkler bir zamanlar mavi çinilerle kaplıydı. Ziyaretçiler güney yanındaki yüksek, kemerli bir taçkapıdan, kuzey-güney doğrultusunda yerleştirilmiş tek bir sandukanın, Hümayun'unkinin bulunduğu çift yükseklikte kubbeli bir odaya girer; asıl mezar hemen altındaki bir odadadır. Çevresinde iki katlı sekiz oda açılır ve sandukanın etrafında dolaşmaya imkân verir; batı yanında mihrap biçimli bir kafes paravan Mekke yönünden ışık alır.

Türbenin çevresindeki çarbağ bahçesi, cennetin dört ırmağını simgeleyen taş döşeli yürüyüş yolları ve iki su kanalıyla dört bölüme ayrılır; her kare yeniden daha küçük bahçelere bölünür. Kanallar türbenin altında kaybolup öbür yanda yeniden ortaya çıkıyor gibidir. 16 metre yüksekliğinde iki katlı iki kapı batıdan ve güneyden içeri açılır; doğu duvarında on iki kapılı bir köşk, baradari, kuzeyde ise bir hamam vardır. Bahçe 18. yüzyılda sebze tarhlarına dönüştü, 1903 ile 1909 arasında Lord Curzon döneminde onarıldı ve Aga Khan Trust for Culture ile Hindistan Arkeoloji Araştırmaları Kurumu tarafından yeniden düzenlendi; bu iki kurum 2003'te fıskiyeleri yeniden çalıştırdı.

Batı girişinden gelen yolun boyunca başka anıtlar da dizilir. Babürlere karşı savaşmış, Şir Şah Suri'nin sarayındaki Afgan soylusu İsa Han Niyazi'nin sekizgen türbesi, ana türbeden yirmi yıl önce, 1547'de, kırmızı kumtaşından üç bölmeli bir camiyle birlikte kendi sekizgen bahçesinin içinde inşa edildi. Yakında Bu Halima'nın bahçesi, Afsarwala türbesi ve camisi ile Bega Begüm'ün 1560-1561 civarında, büyük olasılıkla zanaatkârlar için yaptırdığı Arab Serai bulunur. Çarbağın içinde, güneydoğu köşesinde, bir yazıta göre 1590-91 tarihli, çift kubbeli Berber Türbesi durur. Duvarların hemen dışındaki Nila Gumbad adını, yani “Mavi Kubbe”yi, mavi sırlı çinilerinden alır; dıştan sekizgen, içten karedir. Ana kubbenin 2014'te bir fırtınada düşen özgün alemi, alanın müzesinde sergilenir.