Tasarımı mimar Fariborz Sahba'ya aittir; 24 Aralık 1986'daki açılış töreninin ardından kapılarını 1 Ocak 1987'de herkese açtı. Her Bahai ibadethanesi gibi her dinden insanı kabul eder; Hindistan'daki Bahailer için de başlıca kutsal mekân hâline gelmiştir.
Projenin geçmişi uzun yıllar öncesine uzanır. Bombay'daki ulusal bir Bahai kurultayı 1920'de bağış toplanmaya başlanması kararını aldı; adı “Baha'nın Meskeni” anlamına gelen Bahapur'daki arazi 1954'te satın alındı ve Sahba, 1976'da düzenlenen uluslararası bir yarışmada 45 mimar arasından seçildi. Sahba bir biçime karar vermeden önce Hindistan ve Sri Lanka'yı dolaşarak çeşitli inançların tapınaklarını ve kutsal yerlerini ziyaret etti; lotusun kendisine ilk olarak Hindistanlı bir Bahai tarafından önerildiğini ve onu bu çiçeğe, Hint geleneğinde kutsal ve saflığın simgesi olarak gördüğü lotusa, Ajanta ve Ellora Mağaraları'ndaki lotus oymalarının yönelttiğini söylemiştir. Alandaki çalışmalar 1980'den 1986'ya kadar sürdü.
Bütün Bahai tapınakları dairesel ve dokuz kenarlı olmak zorundadır; burada yapraklar dokuz kenarı oluşturmak üzere üçerli gruplar hâlinde dizilmiştir. En dıştaki halka dokuz kapıyı korumak için dışa doğru açılır, sonraki halka salonun çevresindeki yürüyüş yolunu örtmek için içe kıvrılır, en içteki yapraklar ise orta salonun çevresinde neredeyse kapalı kalır ve yalnızca uçlarında, gün ışığını içeri alan cam ve çelikten bir tepe penceresinin bulunduğu yerde ayrılır. Tapınak giriş seviyesinden 40,8 metre yükselir; içeride ince beton kabuklardan oluşan nervürlü bir kubbe, salon zemininin 28 metre üzerine çıkar. Tasarım sıva ya da boyaya izin vermediğinden, iç yüzeylerin beyaz betonunda her kabuğun geometrisi boyunca çizilmiş desenler görülür.
Dış kabuklar, Yunanistan'daki Pendeli Dağı'nın taş ocaklarından çıkarılıp gönderilmeden önce İtalya'da biçimlendirilen beyaz Pendeli mermeriyle kaplanmıştır; dış kaidenin yürüyüş yolları ve merdivenleri ise kırmızı kumtaşındandır. Yapıyı çiçeğin yaprakları gibi dokuz havuz çevreler; böylece lotus suyun üzerinde yüzüyormuş gibi görünür, havuzların arasında köprüler, merdivenler ve kıvrımlı korkuluklar uzanır. Havuzlar serinletmede de rol oynar: suyun üzerinden çekilen hava bodrum seviyesindeki menfezlerden girer ve kubbenin tepesinden çıkar; böylece yapı bir baca gibi çalışır.
İbadet salonundaki ayinler sade tutulur. Okumalar ve ilahiler dünyanın büyük dinlerinin kutsal metinlerinden yapılır ve herhangi bir dilde olabilir; vaaz, ritüel ve Bahai din adamı yoktur; korolar şarkı söyleyebilir ama çalgı çalınmaz. Belirli saatlerde ziyaretçiler sessiz meditasyon ve dua için oturabilir. Tapınağın yanında, Bilgi Merkezi olarak bilinen bir ziyaretçi merkezi 2003'ten beri açıktır; sergi galerileri ve 500 kişilik bir konferans salonu vardır.
Nasıl gidilir
Tapınak, Yeni Delhi'nin güney kenarında, Nehru Place'in doğusunda ve Kalkaji Tapınağı'nın yakınındadır. En yakın metro istasyonu Kalkaji Mandir'dir.




