Arazisi bir zamanlar ayrı olan üç tapınağı birleştiriyor: Wat Chedi Luang'ın yanı sıra Wat Sukmin ve Wat Ho Tham. Chedinin yapımına 14. yüzyılda, Saenmueangma onu babasının küllerinin konacağı yer olarak tasarladığında başlandı; on yıl sonra yarım kalan yapıyı dul eşi yeniden ele aldı ve chedi ancak 15. yüzyılın ortasında, Tilokaraj döneminde tamamlandı. O zaman 54 metre genişliğinde bir kaide üzerinde 82 metre yüksekliğe ulaşıyordu.
1468'de Zümrüt Buda chedinin doğu nişine yerleştirildi. 1545 depremi yapının üst 30 metresini yıktı; 1551'de Zümrüt Buda Luang Prabang'a götürüldü. Chedi 1990'ların başında UNESCO'nun ve Japon hükümetinin desteğiyle kısmen yeniden inşa edildi; yeni öğelerin bir kısmını Lanna değil Orta Tayland üslubunda bulanlar bu çalışmayı eleştirdi. Chedinin 1995'teki 600. yıl dönümü için, resmî adı Phra Phut Chaloem Sirirat olan ve genellikle Phra Yok diye anılan siyah yeşimden bir Zümrüt Buda kopyası, onarılan doğu nişine yerleştirildi.
Arazide ayrıca Kawila'nın 1800'de Wat Sadeu Muang'dan buraya taşıdığı Chiang Mai'nin kent direği Sao Inthakin de bulunuyor; Kawila kenti korumasına yardım etsin diye yanına üç reçine ağacı dikti. Girişin yakınındaki bir wihanda 14. yüzyılın sonlarında dökülen “On sekiz arşınlık Buda” Phra Chao Attarot oturuyor; chedinin öbür yanındaki bir köşkte ise yatan bir Buda var.




